Bons murs, bon toit

Het is nu 9 jaar geleden dat we voor de prijs van een middenklasse auto een authentieke boerderij uit 1780 in de zuidelijke Champagne kochten, aanvankelijk als  vakantiehuis en pied à terre voor onze oudste dochter die toen een serieuze relatie had met een Fransman.Nu nog steeds trouwens ze zijn heel gelukkig getrouwd en hebben een zoontje van 2.In Nederland altijd in keurige nieuwbouwwoningen gewoond en als verpleegkundige, bedreven in het hanteren van injectiespuit, urinaal en ondersteek had ik geen flauw benul hoe een ruim 200 jaar oude boerderij te renoveren.Wat ik wel wist dat een oud huis in ieder geval bons murs et un bon toit moest hebben dat zou het totale werk aanmerkelijk vereenvoudigen en ik kon me concentreren op de binnenkant het interieur naar ontwerp van mevrouw van de Vrie die een heel goede smaak heeft op interieurgebied.

Ik had in mijn leven intussen geleerd dat voor iedere geslaagde onderneming 2 dingen van cruciaal belang zijn, geld en hersens. Aangezien ik niet gezegend ben met het eerste en ook het tweede slechts facultatief aanwezig is ben ik  dus aangewezen op mijn schoonzoon. Als vader heb je natuurlijk altijd dromen over de professie van je schoonzoon ik had een vigneron voor ogen maar godzijdank is hij een zeer getalenteerde bricoleur en de wijn kopen we hier gewoon bij de Super U of de Lidle, ze voeren een  uitstekend assortiment.

Zonder hem had ik het in mijn upje nooit gered. Bij de renovatie hebben we de oorspronkelijke staat als uitgangspunt genomen verder is alles vernieuwd, het hele eletriciteitssysteem, er lagen nog van die gevlochten draden en koperen schakelaars alle ramen en deuren in de buitenmuren warm en koud waterleidingen en ga zo maar door.Verder moesten alle plafonds worden geisoleerd waarbij steeds een compromis moest worden gevonden tussen origineel en nieuw want we waren zeer op onze hoede om de boerderij wat het afwerkingsnivo betreft niet op een doorzonwoning op een vinexlocatie te laten lijken.
Wat we allemaal bij de verbouwing zijn tegengekomen tart soms iedere beschrijving. Ilja Gort beschrijft het prachtig  in zijn boek "Overleven als Gort in Frankrijk"als de schizofrenie van de Fransen.Deze gespletenheid uit zich bijvoorbeeld door op prachtig afgewerkte kasten platen blik te spijkeren om gaten te repareren en vervolgens de hele zaak beige of donkerbruin te schilderen.
Nu na 9 jaar verbouwen,schilderen en decoreren lijkt het alsof we nu toch grotendeels op dreef zijn. En nu komt het voortschrijdend inzicht en de decoratieve ontwikkeling  van mijn heerlijke stylist en we gaan gewoon van voren af aan beginnen met het schilderwerk in de salon ,we maken de vloer wit!